دیافراگم متغیر آیفون ۱۸ پرو چیست و چه کاربردی دارد؟

- دوربین اصلی آیفون ۱۸ پرو چهار دیافراگم f/۱.۴۶ و f/۱.۸ و f/۲.۸ و f/۴ دارد
- بزرگترین فایده در فیلمبرداری است: با بستن دیافراگم میتوان شاتر را کند کرد و حرکت طبیعیتر ثبت کرد
- در عکس ثابت تفاوت جزییات ناچیز است و برای نوردهی هم معمولا نیازی به دستکاری نیست
آیفون ۱۸ پرو نخستین آیفونی است که دیافراگم متغیر دارد؛ ویژگیای که سالهاست در دوربینهای حرفهای و نیمهحرفهای استفاده میشود و کمبودش در گوشیها بهمرور بیشتر به چشم میآمد. چند گوشی در گذشته چنین سیستمی روی دوربین اصلی داشتند، اما تولیدکنندگان خیلی زود آن را کنار گذاشتند. حالا ورود آیفون میتواند این ویژگی را به میان کاربران عادی بیاورد.
دیافراگم متغیر آیفون ۱۸ پرو: دیافراگم چیست؟
دیافراگم دهانهای است که نور از آن وارد دوربین میشود. در دیافراگم متغیر، قطر این دهانه با تیغههایی که جمع و باز میشوند تغییر میکند، درست مثل مردمک چشم. اندازه آن با عدد f مشخص میشود؛ هرچه عدد کوچکتر، دهانه بازتر. دیافراگم به همراه سرعت شاتر و ایزو سه عامل اصلی تعیین نوردهی هستند و دوربین هر بار این سه را با هم تنظیم میکند.
حرکت در ویدیو
تاثیر اصلی دیافراگم متغیر در فیلمبرداری است. برای حرکت طبیعی، سرعت شاتر باید حدود دو برابر نرخ فریم باشد؛ یعنی برای ۲۴ فریم، حدود یکپنجاهم ثانیه. در نور زیاد این شاتر کند تصویر را بیش از حد روشن میکند و گوشیها ناچار شاتر را تند میکنند که حرکت را لرزان و غیرطبیعی نشان میدهد.
بیشتر بخوانید: سامسونگ در ۲۰۲۷ شش گوشی تاشو عرضه میکند؛ از TriFold 2 تا Z Slide
در آزمون جیاسامآرنا، با f/۱.۴۶ و شاتر تند حرکت اسپینر لرزان و غیرطبیعی بود، اما با f/۴ گوشی شاتر کندتر انتخاب کرد و حرکت روانتر و سینماییتر شد. بنابراین با بستن دیافراگم میتوان در نور زیاد بدون فیلتر ND، فیلمی طبیعیتر گرفت؛ هرچند در نور خیلی شدید همچنان فیلتر لازم است.
عمق میدان
دیافراگم بازتر عمق میدان را کم میکند: فقط بخش کوچکی از صحنه واضح است و پسزمینه محو میشود. در f/۱.۴۶ در عکسهای نزدیک فقط بخش کمی از سوژه فوکوس دارد و به همین دلیل آیفون بیشتر عکسها را روی f/۱.۸ میگیرد. در عکسهای نزدیک، بستن دیافراگم جزییات بیشتر و حاشیههای کمتر میدهد و باز کردن آن جداسازی بیشتر پسزمینه.
جزییات و نوردهی
در نظریه، دیافراگم بستهتر تصویر را شارپتر میکند. در عمل، تفاوت f/۱.۴۶ و f/۴ حتی در تصاویر RAW بسیار کم بود؛ فقط گوشهها کمی واضحتر و رنگ بنفش اطراف نقاط پرکنتراست کمتر بود. در عوض، ستارهشدن نورهای درخشان در دیافراگم کوچک دیده شد.
برای تنظیم نور، دیافراگم عملا کاربردی ندارد، چون نرمافزار ایزو و شاتر را خودکار جبران میکند و حالت شب هم وجود دارد. اپلیکیشن دوربین آیفون فقط چهار مقدار f/۱.۴۶، f/۱.۸، f/۲.۸ و f/۴ را نشان میدهد، اما برنامههایی مثل Optika تا نه مقدار را در اختیار میگذارند.
جمعبندی
جیاسامآرنا دیافراگم متغیر را ویژگی انقلابی نمیداند، اما برای فیلمبردارها واقعا مفید است. ایرادها هم این است که فقط روی دوربین اصلی هست و رابط دوربین آیفون شلوغتر شده و به یک حالت حرفهای جدا نیاز دارد.
